Onze dag op Bali start met 20 minuten op de brommer om de kinderen naar school te brengen. Van alles te zien, druk verkeer, maar ook tijd om met elkaar te praten.
Ik vertel ze dat ik straks een call in ga voor mijn werk. Mijn zoon Otis (10 y/o) vraagt: “Hoe heet jouw nieuwe bedrijf eigenlijk?”
“Ik weet het nog niet”, zeg ik, “daar moet ik nog een keer goed over nadenken”. Eigenlijk heb ik dat ‘goed over nadenken’ losgelaten en vertrouw erop dat de juiste naam vanzelf komt. Ondertussen werk ik onder mijn eigen naam. Blijkbaar is mijn antwoord voldoende want het blijft stil achterop de brommer.
Dan roept hij in eens: “Waarom noem je het niet Elemental!
Want het maakt niet uit wie of wat je bent, je hoort er gewoon bij!”
“Wauw”, zeg ik, en ik proef zijn woorden in mijn hoofd. We rijden door.
Of Ironsword roept hij even later terwijl mijn aandacht alweer bij het drukke verkeer is. “IronSword; gesmeed in vriendschap” roept hij over het motorgeluid heen. Ik kijk even naar hem over mijn schouder en vraag, welke vriendschap bedoel je? “Nou gewoon, de vriendschap tussen jouw bedrijf en alle bedrijven waarmee je samenwerkt natuurlijk.”
Ik wil vaker brainstormen met mijn kinderen. De ingrediënten van hoe ik wil werken zitten er al in. Die naam komt wel.